บ่อยครั้ง...ที่โลกกว้างเกินความเป็นจริง
และบ่อยครั้ง ที่ความเป็นจริงทำให้โลกหยุดนิ่ง
นิ่งจนน่าใจหาย





คนเราจึงต้องไขว่คว้า
หาใครสักคนที่จะมาอยู่เคียงข้างเพื่อที่จะรัก


เพื่อที่จะลดที่ว่างในใจให้น้อยลง
และเพื่อที่จะยึดหัวใจไม่ให้คว้าง ไปตามแรงกระทบของชีวิต
ทำให้หัวใจรู้สึกเหมือนมีเพื่อน มั่นคง อบอุ่น


เพราะความรักแข็งแรงและมีพลัง
พอที่จะยึดหัวใจให้รู้สึกอย่างนั้นได้
จะสามารถป้องกันหัวใจที่เปราะบาง ไม่ให้แตกหัก
และสามารถควบคุมโลกใบนี้ให้หมุนไป


ด้วยจังหวะที่ลงตัว พอเหมาะพอควร
ทำให้โลก...ไม่แคบ...และ...ไม่กว้าง
มีพื้นที่เพียงพอที่จะให้ใครอีกคนเข้ามายืนอยู่ในชีว ิต



บางที...
โลกของคนบางคนก็หมุนได้
เพราะการยืนอยู่ข้างๆ ของคนอีกคน ..

หลับตาลงนะ..นะคนดี

อยากหลับตา หลับ หลับบบบบบบบบบบบบ Z z z ..

*0*

โรคจิต*

ที่รัก ดองเม้นตั้งแต่สมัยชาติที่แร้วว วววว ววว


๕๕๕๕๕๕๕ คถ!!!!!!!!

นึกว่าลืมเค้าแล้ว ว

คิดถึงทิลั๊ก ๆ !
> <

ไฮ สวย จัง เรย พิ สาว สุด สวย :")
สวย เหมือน เจ้า ของ เรย นะ คิคิ

.. สิ่งที่ฉันต้องการที่สุดในเวลานี้คือ "พัก" ..

ฉันอยากเป็นเพียงรถที่จอดอยู่เฉยๆนิ่งๆที่ริมทาง

อยากปล่อยให้รถมีโอกาสได้พักเครื่อง

อยากปล่อยให้จิตใจมีเวลาได้หยุดนิ่ง ..

รูปรับปาริญญา น่ารักจังเรย

.:ขาด เกิน เต็ม:.



ขาด อาจเป็นชีวิตที่ไม่เต็ม

ขาด อาจเป็นชีวิตที่ไม่พอดี



เกิน อาจเป็นชีวิตที่ล้น

เกิน อาจเป็นชีวิตไม่เคยขาด



แต่ในขณะเดียวกันนั้น

สำหรับบางคน

ขาด อาจเป็นชีวิตที่เต็ม

ขาด อาจเป็นชีวิตที่เหลือเฟือ

เกิน อาจเป็นชีวิตที่ขาด

เกิน อาจเป็นชีวิตที่พอดี



ความ "เต็ม" ขึ้นอยู่กับความพอใจของแต่ละคน

จะขาดหรือเกิน มันอยู่ที่คนเลือกมอง

ลบสามารถกลายเป็นบวกได้

และในทางกลับกัน

บวกก็สามารถกลายเป็นลบได้เช่นกัน

อยู่ที่การเปลี่ยนมุมมองเท่านั้นเอง



แต่ดูเหมือนว่าในโลกปัจจุบัน

คนส่วนใหญ่เลือกที่จะไขว่คว้า

เพื่อเติมเต็มในส่วนที่คิดว่าขาด

และเลือกที่มองส่วนที่เกินว่าเป็นการขาด

ไม่มีใครรู้ว่าอะไรคือความ "เต็ม" อีกต่อไป





ทั้งนี้ทั้งนั้น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการเรียนรู้

เหมือนเวลารินน้ำใส่แก้ว

การกะปริมาณน้ำให้พอดีกับปริมาตรของแก้ว

ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่ตาเห็น

โดยเฉพาะการลองรินครั้งแรกๆ

อาจมีขาดบ้าง เกินบ้าง เป็นธรรมดา

ประสบการณ์จะสอนให้รู้ว่า

ต้องใช้น้ำเท่าไหร่ถึงจะพอดี

ต้องรินที่ความสูงเท่าไหร่น้ำถึงจะไม่กระเด็น





ที่น่าคิดคือ

จะทำอย่างไรให้คนที่ใช้ชีวิตขาด เข้าใจคำว่าเต็ม

จะทำอย่างไรให้คนที่ใช้ชีวิตเกิน เข้าใจคำว่าพอ

จะทำอย่างไรให้คนที่ใช้ชีวิตเต็ม เข้าใจคำว่าขาดหรือเกิน







ไม่มีคำว่าผิดหรือถูกในมุมมอง

มีเพียง "ขาด หรือ <"

มีเพียง "เกิน หรือ >"

มีเพียง "เต็ม หรือ ="



คุณเลือกได้ว่าอยากให้ชีวิตที่คุณมี

เป็นชีวิตที่ขาด เกิน หรือ เต็ม..

คุณเชื่อเรื่องโชคชะตามั๊ย ??

พิซิ้ววววววว

หิวข้าววว ไม๊ น้องเลี้ยงเองง

สวัสดีจ่ะ ซิ้ว วว
ปีใหม่มีแพลน ไปไหนยังจ๊ะ (:

ลงรูปตัวเองแระ

น่ารักดีออก

ไว้เจอกันนะจ๊ะ

คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆ

ว้าว!!!!! รูปใหม่น่ารักจัง


เจอกันพรุ่งนี้นะ....จ๊วบบบบ

"___ก้าวต่อไป___"



คำถามที่ว่า "แล้วจะทำยังไงต่อไป"

อาจเป็นคำถามธรรมดาสำหรับใครหลายๆคน

แต่มาวันนี้ คำถามนั้นกลับทำให้เครียด วิตก สับสน

เหมือนเมื่อครั้งที่ต้องตัดสินใจเลือกทางเดินหลังจบ ม.ปลาย

ก้าวที่ว่าใหญ่แล้ว เปรียบเทียบกับก้าวต่อไปนี่ไม่ได้เลย



ฉันจะทำอย่างไรต่อไป...

เมื่อเดินไปถึงที่ทางแยกข้างหน้านั่น

ฉันจะมีคำตอบที่แน่ชัดให้ตัวเองหรือเปล่า



ความไม่แน่นอนที่วางหมิ่นเหม่อยู่บนคานกระดก

มันทำให้รู้สึกผะอืดผะอม เสียวไส้ โหวงเหวง





ทางใดก็ทางหนึ่ง

สักทางที่พาไปยังจุดหมายปลายทาง

แต่การเดินทางที่มีจุดหมายแน่วแน่อาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

บางครั้งจุดหมายที่ว่านั่นอาจเป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด

เพราะความดื้อดึงที่จะไปให้ถึงจุดๆนั้น

เป็นเหตุให้ทางที่เลือกอาจตรากตรำเกินความจำเป็น

เพราะความดันทุลังที่จะทำความฝันให้เป็นจริง

อาจเป็นอุปสรรคที่ยากจะข้ามไปได้...





โปรดส่องสว่าง ชี้ทางให้กับฉัน...

โปรดเป็นดังแสงตะวัน ช่วยให้ฉันไม่เดียวดาย

โปรดอย่าปล่อยฉันไว้ ในความมืดแต่เพียงลำพัง

ฉัน... จะทำยังไงต่อไป

คงจะมีสักวันที่ช่องว่างนี้จะมีคำตอบเติมลงไป...

ว่าแต่ว่า..."สักวัน"ที่ว่านั่น มันเมื่อไหร่กัน



----------------------------------------------------

เอามาจากไหนก้าบบบ

ชอบอ่า^^

พิซิ้วววววววว

รุปนี้ น้องชอบบบ สวยเว่ออ่า
คิคิ

เมอรี่คริสมาสสสสส :"))))

โห่ยย รูป แอ๊บแบ๊ว"

"___ วันฟ้าเปิด ___"



ไม่ว่าฉันจะหันมองไปทางใด

ดูเหมือนว่าใครๆต่างก็กำลังก้าวเดินไปข้างหน้า

สู่จุดมุ่งหมายปลายทางที่ตนวาดและหวังไว้

แต่ทำไม...ฉันกลับยังอยู่กับที่

เป็นเพียงจุดหนึ่งจุดบนกระดาษเปล่าสีขาว

ที่ไร้การเคลื่อนไหว ไร้ชีวิต ไร้จุดมุ่งหมาย

ในขณะที่จุดอื่นๆได้เปลี่ยนจากจุดเป็นเส้นตรง

ที่ถูกวาดด้วยปากกาด้ามสวยอย่างพิถีพิถัน



ฉันรู้ดีว่าฉันไม่ควรมองจุดเหล่านั้น

ฉันรู้ แต่ฉันไม่สามารถเผิกเฉยกับมันได้

ในความยินดี แฝงไปด้วยความอิจฉา

ในคำพูดร่วมแสดงความสำเร็จ แฝงไปด้วยความตัดพ้อ

ฉันอยากกลายเป็นเส้นตรงอย่างพวกเขาเหล่านั้นบ้าง

ฉันอยากเชื่อว่าสักวัน ฉันจะมีวันนั้น...

วันที่ว่านั่นคือ วันฟ้าเปิด ..

So sad T^T

เพราะนะคับ

ความทรงจำสีจาง

=w=